najlepszy budynek komercyjny

Hala Koszyki

adres: ul. Koszykowa 63
projekt:
JEMS Architekci, Olgierd Jagiełło, Maciej Miłobędzki, Marcin Sadowski, Jerzy Szczepanik-Dzikowski, Paweł Majkusiak, Mateusz Świętorzecki, Mieszko Burmas, Urszula Kos, Piotr Lisowski, Maria Mermer, Katarzyna Piotrowska; medusa group (współautor wnętrz hali i terenu, autor części wspólnych biur), Przemysław Łukasik, Łukasz Zagała, Dorota Pala, Natalia Krzeszowska, Bartłomiej Karaś, Anna Struska, Michalina Adamczyk, Anna Szuba, Anna Jabłońska, Michał Bienek, Grzegorz Dalmata, Michał Sokołowski, Konrad Basan, Mateusz Rymar
inwestor:
Griffin Real Estate

Hala targowa ze stali z 1909 r. zniknęła, by powrócić na stare miejsce pomiędzy zachowane i z pietyzmem odrestaurowane secesyjne aneksy wejściowe z cegły. Przestrzeń hali wypełniły restauracje, kawiarnie i bary, handel trafił głównie do kondygnacji podziemnej. Współczesne materiały (beton na posadzce), nowa i dodana konstrukcja ze stali stanowią neutralne tło dla części zabytkowych. Architekci wykreowali przestrzeń, która zdaje się składać z warstw z różnych epok, narastających niejako w sposób organiczny. Sami opisali to tak: „Cegła rozbiórkowa, kratownice, ceramika i inne zabytkowe elementy otrzymały tło w postaci naturalnych materiałów: beton szalunkowy, stal gorącowalcowana, stal malowana pędzlem, drewniana podsufitka, szlichta betonowa, siatka – bez upiększania czy przesadnego manifestowania dokładności wykonawczej”.
Koszyki zyskały nową oprawę, przed głównym wejściem powstał efektowny plac, a po bokach stanęły nowoczesne biurowce.

Siedziba firmy Trumpf Polska

adres: ul. Połczyńska 111
projekt:
Barkow Leibinger (Berlin), architekci Regine Leibinger, Frank Barkow, Heiko Krech oraz Artchitecture (Warszawa), Mark Kubaczka, Jowita Kubaczka i zespół: Adam Dąbrowski, Marzena Mariańska, Anna Białkowska, Maja Bolechowska, Hubert Wasilewski, Kamil Bubel
inwestor:
Trumpf Polska

Siedzibę niemieckiej firmy produkującej narzędzia do laserowej obróbki metalu wyróżnia elewacja. Szklane tafle przesłaniają precyzyjnie cięte i łączone pasy ze stali nierdzewnej, zmontowane pod różnym kątem. Daje to wrażenie delikatnej kompozycji kojarzącej się trochę z orgiami, ale hi-tech. Architektura staje się reklamą technologii. Budynek ma dwie kondygnacje i taras z zielenią. W środku oprócz części biurowej mieści się Centrum Technologii Laserowych z punktem szkoleń. W przestronnej hali, sprawiającej wrażenie laboratorium, stoją zaawansowane technologicznie maszyny. Wnętrza są proste, minimalistyczne, z betonem na posadzkach i ścianach. Architekci określają swoją realizację jako „prototyp budynku industrialnego w ekonomicznym wydaniu”.

Zieleniak przy Hali Banacha

adres: ul. Grójecka 97
projekt budynku i wnętrz:
JEMS Architekci, Olgierd Jagiełło, Maciej Miłobędzki, Marcin Sadowski, Jerzy Szczepanik-Dzikowski, Paweł Majkusiak, Marek Moskal, Andrzej Sidorowicz; współpraca: Mariusz Olszewski, Maciej Rydz, Marta Świątek-Piziorska, Anna Świderska, Marcin Zaremba; Architektura krajobrazu: RS Architektura Krajobrazu, Dorota Rudawa, Patryk Zaręba
inwestor:
Miasto st. Warszawa

Handel warzywami i owocami w tym miejscu odbywał się już w czasach I wojny światowej. W centralnej części targowiska w 1982 r. stanęła Hala Banacha WSS Społem Ochota. Obok niej, w miejscu zajętym przez budki, kioski, namioty i stragany, miasto w 2016 r. wystawiło za 21 mln zł nowy Zieleniak. Media donosiły: „cywilizacja miejska zastąpiła bazarową”. Trudno o bardziej minimalistyczną architekturę. Parter na parterze od strony Grójeckiej to wielkie witryny, piętro skrywa się za elewacją z prefabrykatów betonowych. Do budynku przylega plac dla sprzedawców z samochodów. Jego ramy przestrzenne tworzy pergola z masywnymi straganami.

najlepszy obiekt mieszkalny

Budynek wielorodzinny

adres: ul. Sprzeczna 4
projekt:
BBGK Architekci, Jan Belina – Brzozowski, Konrad Grabowiecki, Wojciech Kotecki; współpraca autorska: Emilia Sobańska, Katarzyna Najberg, Malwina Borowiec

Betonowy manifest prefabrykacji zrealizowany w sercu odradzającej się Pragi, w sąsiedztwie kamienic z początku XX wieku i dwudziestolecia międzywojennego. Modernistyczny budynek, o elewacji niczym mocna kratownica z dużymi loggiami, wypełnił wyrwę w pierzei zabudowy. Nowa zabudowa wypełniła ciasno niewielką i nieforemną działkę, która ciągnie się skośnie do ulicy. Część elewacji znajduje się blisko starych kamienic wymagających remontu.
Architekci sformułowali płomienny manifest: „Sprzeczna 4 jest polemiką z półfeudalnym systemem wznoszenia budynków opartym na pracy słabo opłacanych imigrantów i sposobem budowy wziętym niemal z XIX w. Sprzeczna 4 to propozycja wprowadzenia w naszym kraju zasad fair bussines i odpowiedzialności społecznej, wykorzystując do tego metodę prefabrykacji tak popularną w Europie Zachodniej i Skandynawii. Paradoksalnie ten niewielki skrajnie nietypowy i zaawansowany budynek to również zapowiedź taniego i dostępnego budownictwa możliwego dzięki uprzemysłowieniu i prefabrykacji”.

Centrum Praskie Koneser – budynek E4 Mennica

adres: ul. Markowska 20
projekt:
zespół Juvenes Projekt pod kierownictwem architekta Krzysztofa Tyszkiewicza w składzie: Krzysztof Matwiejuk (projektant prowadzący) i Sławomir Stankiewicz (projektant sprawdzający).
inwestor:
BBI Development SA

W budynku z cegły z końca XIX wieku u zbiegu ulic Markowskiej i Białostockiej w latach 20. XX wieku działała mennica. Bito w niej monety i wytwarzano pieczęcie urzędowe z orłem państwowym. Po II wojnie światowej przetrwał jedynie niewielki obiekt mieszkalno-administracyjny. Odrestaurowany zabytek w stylu neogotyckim wygląda jak nowy. Jest w nim dziewięć loftów. Piętrowy budynek uzyskał nową kondygnację w dachu, w którym są ukryte okna. Pieczołowicie odnowiono stare balustrady z drewna, posadzkę holu zdobi szachownica z płytek ceramicznych. Jest winda. Do ducha miejsca, czyli dawnej Warszawskiej Wytwórni Wódek „Koneser”, nawiązuje efektowny żyrandol ze stali i butelek wiszący nad klatką schodową.

Latarnia – budynek mieszkalny z parterem usługowym

adres: ul. Okrzei 2
projekt:
APA Wojciechowski – Architekci, Piotr Steckiewicz, Dżafar Bajraszewski z zespołem.
inwestor:
Port Praski Nowe Inwestycje Spółka z o.o.

Budynek apartamentowy składa się z dwóch części i brył o nazwach: Port i Latarnia. Ma osiem kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną. Latarnia to charakterystyczny punktowiec o rzucie zbliżonym do kwadratu, dobrze ją widać także z lewego brzegu Wisły. Wszystkie elewacje tej „wieży” zostały obłożone klinkierem w brązowym kolorze. Jej narożniki są całkowicie przeszklone lub mieszczą loggie z widokami na zieleń i Wisłę, Starówkę, Stadion Narodowy i most Świętokrzyski
Budynek o nazwie Port powstał na planie o kształcie wielkiej litery „L”. Stanął wraz z punktowcem na wspólnej podstawie z garażem i lokalami usługowymi.

najlepsza rewitalizacja

Centrum Kreatywności Targowa

adres: ul. Targowa 56
projekt: Pracownia AKM, architekci Grzegorz Kaczor, Tomasz Michalak 
inwestor:
Miasto st. Warszawa

Kamienica przy samym wejściu głównym na bazar Różyckiego powstała w 1867 r. dla Karola Juliusza Mintera, warszawskiego odlewnika, który zasłynął m.in. Syrenką z Rynku Starego Miasta. Na początku XX wieku dom kupił Manas Ryba, pomysłodawca urządzenia Bazaru Różyckiego i jego pierwszy zarządca. Rozbudował kamienicę o dużą oficynę. Kilka lat po II wojnie światowej wystrój fasady został zbity do gołej cegły, później zniknęły balkony. W XXI wieku budynek znalazł się w stanie śmierci technicznej. Straszył zamurowanymi oknami. Rewitalizacja, rozbudowa i modernizacja przywróciła to miejsce do życia. Budynek frontowy wygląda jak w czasach swojej świetności, a nawet lepiej, podobnie jak oficyna północna. Druga oficyna, południowa, została usunięta i zastąpiona nowoczesnym skrzydłem. Dziedziniec przekrywa szklany dach wsparty na belkach z drewna klejonego. CK Targowa pełni rolę m. in. inkubatora przedsiębiorczości dla start-upów sektora kreatywnego: „to miejsce wymiany doświadczeń, integracji, inicjatyw i projektów”.

Kamienica na Woli

adres: ul. Ogrodowa 65
projekt:
AGK Architekci, Adam Walczak. 
inwestor:
RealCo Property Investment and Development

Modernistyczną kamienicę z lat 30. XX wieku wystawił Władysław Węgiełek, właściciel znanego przedsiębiorstwa przewozowego W. Węgiełek i S-ka. W czasie powstania warszawskiego dom był częściowo wypalony. Właściciel powrócił do niego wraz z pracownikami swojej firmy tuż po wojnie. Na krótko, gdyż budynek został skomunalizowany. Kamienica powróciła do spadkobierców dawnych właścicieli w 1997 r., deweloper kupił ją w 2012 r. Remont połączony z nadbudową przywrócił budynkowi dawny wygląd elewacji. Pomiędzy długimi pasami białego tynku są rozmieszczone okna, a przy nich pionowe pola z cegły klinkierowej. Taki sam brązowy klinkier zdobi cały parter. W domu są dwie nowe windy, dodatkowa stanęła na podwórku, ma szklaną obudowę.

Przebudowa i rozbudowa zabytkowej kamienicy przy Smolnej 40 na hotel i biuro

adres: ul. Smolna 40
projekt: pracownia Kulczyński Architekt, Bogdan Kulczyński (główny architekt), zespół: Agnieszka Glegoła, Magdalena Kołłątaj, Magdalena Tamoń 
inwestor:
Budizol

Pałacowa kamienica Branickich z początku XX wieku znów zachwyca pięknem detalu na eklektycznej elewacji. W mansardowym dachu, nad dwoma ryzalitami, pojawiły się nowoczesne okna. Odrestaurowano też wnętrza. Dodanie wschodniej oficyny, a także zamknięcie całego dziedzińca szklanym dachem i tylną elewacją, powiększyło przestrzeń o imponujące atrium z windą panoramiczną. W budynku mieszczą się: hotel Indigo, biura Regus, sale konferencyjne, restauracja i kawiarnia. To pierwszy przykład takiej rewitalizacji w kwartale zabudowy w tej części miasta. Wspólną przestrzeń wyróżniają najwyższej klasy elementy wyposażenia, meble, oświetlenie i różne gadżety autorstwa znanych designerów jak Marcel Wanders, Tom Dixon czy Jaime Hayon. Uwagę w atrium przykuwa ogromny żyrandol składający się z ponad 900 elementów, szklanych kul.

najlepsza przestrzeń publiczna

Kładka nad kanałem Żerańskim

projekt: Warszawskie Przedsiębiorstwo Mostowe Mosty, Cezary Witas (główny projektant), Andrzej M. Kowalik (projektant sprawdzający), Marta Drągowska, Andrzej Kuryłowicz, Damian Waliszewski, Piotr Wach (projektant branży elektrycznej)
inwestor:
Miasto st. Warszawa

Kluczowa inwestycja nad kanałem Żerańskim, która połączyła nadwiślańską ścieżkę pieszo-rowerową ciągnącą się od mostu Łazienkowskiego z trasą do Jabłonny po Wale Rajszewskim. W PRL-u mostek (230 m długości) służył do transportowania popiołów z EC Żerań na składowisko przy ul. Myśliborskiej. Konstrukcja ze stali po remoncie wyszlachetniała, prowadzą do niej wygodne podjazdy i dojścia. Na przeprawie pieszo-rowerowej są platformy widokowe. Wieczorem włącza się iluminacja, kolory są różne w zależności od pór roku, jesienią króluje żółty i niebieski.

Otoczenie Międzynarodowego Centrum Kultury Nowy Teatr

adres: ul. Madalińskiego 10/16
projekt: architekci krajobrazu Karolina Samborska, Izabela Januszewicz, Łukasz Kowalski
inwestor:
Miasto st. Warszawa, Nowy Teatr

Piotr Fortuna Architekci, autorzy projektu modernizacji i adaptacji dawnej bazy MPO na centrum kultury i teatr, zachowali charakter placu postojowego, na którym kiedyś parkowały samochody i pługosolarki. To prawie pusta przestrzeń z betonu ze słupami ze stali po bokach, na których są rozciągnięte stalowe liny z oprawami oświetleniowymi. Przy projektowaniu aranżacji tego placu brali udział architekci krajobrazu. Ich dobór roślin i aranżacja zieleni jest zaskakująca. Rosną w długich i wąskich pasach lub kępkach. Wyglądają tak, jakby wyrosły same, w sposób naturalny i na dziko. Szpaler drzew odgradza parking od placu przeznaczonego tylko dla pieszych.
Maciej Czeredys z działu inwestycyjnego Nowego Teatru tak mówił o tej przestrzeni: „Strefa zewnętrzna ma charakter porowaty: w ogrodzeniu ławki, rozsuwane panele, wiele nowych wejść. Zależało nam na stworzeniu miejskiego siedliska. Przestrzeń jest raczej betonowa, co odpowiada jej użytkowemu charakterowi, ale w tym betonie pojawiają się wyglądające na przypadkowe rozcięcia, w których będzie pojawiać się roślinność kojarzona z chwastami. Roślinność ta będzie rozrastała się spontanicznie, będzie też dużo nowych drzew, krzewów, co ma zachęcać małe ptaki do przylatywania”.

Plac Europejski

projekt: Wirtz International Landscape Architects, główny projektant Peter Wirtz; pracownia Massive Design (pasaż sztuki Art Walk oraz pawilon restauracyjny Genesis), główny projektant Przemysław Mac Stopa
inwestor:
Ghelamco Poland

Plac Europejski powstał przy kompleksie biurowców z wysokim budynkiem Warsaw Spire nieopodal ronda Daszyńskiego, ma 1,5 hektara. Na terenie posadzono 14 tysięcy roślin, pomiędzy nimi wije się kaskadowy strumień długości 120 metrów. Przed Warsaw Spire działa fontanna. Na placu latem organizowane są projekcje filmów, odbywają się zawody gry w bule, koncerty, zimą działa lodowisko. W długim pawilonie o organicznych formach, nazywanym Art Walk, są urządzane wystawy. W budynku przylegającym do placu oraz w wolnostojącym pawilonie o anatomicznym kształcie ludzkiego serca działają restauracje. Deweloper urządził Plac Europejski na prywatnym gruncie, korzystają z niego zarówno pracownicy pobliskich biurowców, mieszkańcy i turyści zatrzymujący się w pobliskim hotelu Hilton.

najlepsze wydarzenie architektoniczne

Mieszkania treningowe dla wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych i instytucji pieczy zastępczej

adres: ul. Brechta 12
projekt: FAAB Architektura, architekci Adam Białobrzeski, Adam Figurski, Maria Messina

Projekt obejmował przebudowę i zmianę przeznaczenia poddasza nieużytkowego w budynku przy ulicy Brechta 12 na funkcje mieszkalne. Wychowankowie młodzieżowych ośrodków wychowawczych i instytucji pieczy zastępczej uczą się samodzielności w mieszkaniach rotacyjnych. Mają je na wyłączność do dwóch lat. Muszą o nie dbać. Płacą czynsz dostosowany do ich możliwości finansowych Architekci zrobili projekt koncepcyjny, budowlany, wykonawczy i prowadzili nadzór nad realizacją społecznie, w formule non-profit. Wnętrza mają mocny charakter z odsłoniętą konstrukcją i stropem z żelbetu czy fragmentami ścian z oczyszczonych cegieł. W pracach remontowo-budowlanych brali udział przyszli mieszkańcy i ochotnicy z programów „Architekci Nadziei” (wolontariat pracowniczy) oraz „Global Village” (wolontariat międzynarodowy). Poddasze z pomocą parterów biznesowych od wspólnoty mieszkaniowej zakupiła Fundacja Habitat for Humanity Poland.

Nocny Market na Głównym

organizatorzy: Katarzyna Dziedzic, Dagmara Dziedzic, Piotr Dorak, Mateusz Kuwał

Martwe i zapuszczone perony dworca PKP Warszawa Główna przy ul. Towarowej 3 stały się sceną weekendowych wydarzeń przyciągających tłumy. Można zjeść, spotkać się ze znajomymi, zabawić. Są produkty i dania lokalne oraz ze świata. Na Facebooku o wydarzeniu czytamy: „Trochę Azja, trochę Berlin, najbardziej Warszawa”. Wydarzenie trafiło już do alternatywnych przewodników po Warszawie.

Wystawa „Plany na przyszłość”

organizatorzy: Dorota Katner, Joanna Maciejewska-Sobolewska, Łukasz Wawrynkiewicz

Coroczna wystawa w 2016 r. miała swoją 21 edycję i odbywała się w pawilonie Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich przy ul. Foksal 2. Organizatorami jest zespół z Centrum Łowicka. Prezentuje na wystawie projekty, plany, koncepcje, makiety i dyplomy studentów architektury. Są też wyświetlane filmy o znanych polskich architektach. „Plany na przyszłość” stały się wydarzeniem środowiskowo – towarzyskim, które wzbudza zainteresowanie mediów. Gazety i telewizje najbardziej lubią obrazki, a tych nigdy nie brakuje. Wystawie zawsze towarzyszy katalog. Stanowi swoistą kronikę ukazującą jak bardzo zmieniła się jakość projektów na przestrzeni dwóch dekad. Są coraz lepsze.

najlepszy budynek użyteczności publicznej

Międzynarodowe Centrum Kultury Nowy Teatr

adres: ul. Madalińskiego 10/16
projekt:
Piotr Fortuna Architekci, Joanna Gozdanek, Piotr Fortuna
inwestor:
Nowy Teatr

MCK Nowy Teatr zajmuje zabudowania i duży teren po dawnej bazie MPO. Hala garażowa, warsztaty, magazyny i plac postojowy powstały w 1927 r. na potrzeby ówczesnego Zakładu Oczyszczania Miasta. Modernistyczny budynek od strony ul. Sandomierskiej zdobi płaskorzeźba Syreny autorstwa Zygmunta Otto. Poprzemysłowy obiekt był w złym stanie, wymagał modernizacji, rozbudowy i dostosowania do nowych potrzeb i funkcji.
Nowy Teatr Krzysztofa Warlikowskiego to jedna ze sztandarowych inwestycji miasta. Zabytkowa baza MPO pomieściła m. in. scenę z widownią dla ok. 400 osób z całym zapleczem dla aktorów. W holu działa kawiarnia, księgarnia i sala spotkań, w której odbywają się wystawy, dyskusje i inne wydarzenia.

Międzypokoleniowe Centrum Edukacji w Wilanowie z przedszkolem

adres: ul. Radosna 11
inwestor: Urząd Dzielnicy Wilanów m. st. Warszawy
autorzy: Piotr Bujnowski Architekt

Obiekt powstał w formule „zaprojektuj i wybuduj”. Ma trzy kondygnacje nadziemne i jedną podziemną, powierzchnię ok. 3 tys. m kw. Mieści się w nim przedszkole dla ok. 150 dzieci, filie Biblioteki Publicznej oraz Centrum Kultury Wilanów, a także miejsce spotkań dla seniorów. Różni użytkownicy mają oddzielne wejścia, ale mogą się spotkać w przestrzeniach wspólnych. Budynek ma niewielkie atrium z drzewami oraz place zabaw na zewnątrz.

 

Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych

adres: ul. Spokojna 15
projekt:
Vostok Design, Wojciech Gawinowski (architekt prowadzący), Wojciech Sumlet (architekt prowadzący), Gabriela Waśko, Kamila Głodowska, Krzysztof Skoczylas, Magdalena Grzybowska, Piotr Martela
inwestor:
Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Akademia Sztuk Pięknych w 2005 r. otrzymała od miasta kompleks zapuszczonych budynków z czerwonej cegły, które przy ul. Spokojnej powstały na początku XX wieku. Są położone blisko muru Cmentarza Powązkowskiego. Zaprojektował je znany architekt Juliusz Dzierżanowski, autor Hali Koszyki. Mieściły się tu: Zakład Miejskiego Palenia Śmieci, Zakład Dezynfekcji, Miejski Zakład Izolacyjny przekształcone w okresie międzywojennym w Miejskie Zakłady Sanitarne. Po utworzeniu getta obiekty służyły jako obóz przejściowy dla Żydów z łaźnią i odwszalnią. Po II wojnie światowej nieruchomością zawiadywały Wojewódzkie Zakłady Sanitarne, jeszcze na początku XXI wieku spalano tu opady medyczne.
ASP wybrała projekt swojej inwestycji w konkursie. Pomiędzy zabytkowe zabudowania udało się wkomponować nową architekturę, która – jak mówią autorzy – miała być subtelna, mało inwazyjna i nieprzytłaczająca swoimi rozmiarami (2,5 tys. m kw.). Cegły i deski szybko się spatynowały. Nowoczesną część wyróżniają duże okna doświetlające pracownie artystów i brak detali architektonicznych na elewacjach. Nie ma nic zbędnego. Całość tworzy klimat miasteczka artystów pełnego zakamarków i podwórek.

Twoja przeglądarka jest nieaktualna!

Zaktualizuj swoją przeglądarkę aby poprawnie wyświetlić tę stronę.Zobacz jak to zrobić

×